SAINT PAUL DE MAUSOLE, SAINT REMY DE PROVENCE

(bezoek aan Vincent van Gogh)

Het korengeel van de zomer verstomt onder

een staalblauw lemmet van een wolkenloze lucht.

Het land verdraagt de mistral en rekt zich nog even

uit voordat het buigt en in zichzelf verdwijnt.

Stallen en schuren, huizen en onderkomens maken

zich klaar voor de terugkeer, het langere bewaren

van dieren en mensen: het stro wordt gestrooid,

kussens opgeschud, ramen en deuren gesloten.

In Saint Paul de Mausole is de herfst begonnen.

Via een uitgesleten trap bereik ik een kamer die lijkt

op wat eens jouw onderkomen was.  Bed, tafel, stoel,

lessenaar, koffer, schildersezel. Ze  kunnen niet

méér de afwezigheid van jouw aanwezigheid neerzetten.

In het kale vertrek er tegenover: twee baden waarvan één,

het meest eenzame, afgedekt met een brede houten plank

en daarin een uitsparing voor een hoofd. Jouw hoofd.

(F.A.Brocatus – ongepubliceerd – geschreven na een reis in de Provence (F) okt.2021)

zo brengt hij haar

in een terloopse stad

naar een stille straat

met gesloten huizen

in één van de binnentuinen

onkruid een verweerde ligstoel en

lege schoenen bij de achterdeur

(F.A.Brocatus - uit: Gezangen van zout en zilver - ongepubliceerd)

Zondagmiddag met 18^e eeuwse cello

Jouw binnenhand raakt onvertogen

bij mij meer dan een gevoelige snaar,

een 18^e eeuwse cello stuurt jouw ogen

tot wij meanderend monden in elkaar.

(F.A.Brocatus – gepubliceerd in De Vallei, jrg.11, nr.48, december 2021)

ARCHEOLOGIE

Riemgordel met mes van zwart obsidiaan

Een riemgordel onder een schild en van een paard

het bronzen bit, de achtergebleven hoeven.

Zoals hij rechtstaand woorden zoekt zijn hand de klanken

aftast en achter hem een wolk een berg beklimt ( later vertelt

iemand hem van regen). Zoals hij daar onder sleutelbeenderen

staat een huis met dubbele ramen op ooghoogte in gedachten.

Blootshoofds onder de zon hij zich verwondt

aan het zwarte obsidiaan van zijn eerste mes.

Muurtekening en chaise-longue

Hun hoefgeroffel uitgestorven bizons

en paarden in roestbruin getekend.

Zoals zij daar ligt op een chaise-longue in haar

lichtende bleekheid verlangt naar een blauw

met diepte om in te verdwijnen. Zoals zij daar

een spiegel breekt en binnensmonds bloedt.

Een muurtekening staat in haar herinnering scherp omlijnd,

opgedroogd zoals toen zij van meisje naar vrouw.

Vuistbijl met handbeen en houtsplinter

Een silex vuistbijl in verbleekt handbeen:

kaart waarop alle wegen verdwenen.

Zoals hij daar ligt op het bed in zijn oude lichaam

verschuift naar de rand van een trager bewegend

beeld. Zoals hij daar zijn ogen loslaat, rozen op

het laken, zijn handen laat vasthouden.

Een bliksem slaat in en klieft de oudste beuk,

een jongetje bewaart zijn leven lang een houtsplinter.

(F.A.Brocatus – ongepubliceerd)