OGENBLIKKEN

                voor Pien Storm van Leeuwen (1945 - 2020)

We bereiden ons voor op het ogenblik

dat we elkaar niet meer kunnen spreken.

Onze woorden, onze zinnen verschuiven in

tragere landschappen: bomen, beken, dreven,

vennen, weiden, wolken. We zullen het altijd

blijven delen ook als we elkaar niet meer zullen

spreken. Onze handen verstillen. In lijnen,

in rimpelingen ontstaan vijvers. Ze zullen

bewaren wat we schreven, ze zullen vasthouden

wat we zwegen in een veelvoud van ogenblikken.

(F.A.Brocatus - ongepubliceerd)

SENRYU

          bij mijn 63e verjaardag (25/09/2020)

hij wordt bedreven

in het kleiner maken van

cirkels tot punten

(F.A.Brocatus - ongepubliceerd)

LANDSCHAP MET KATHEDRAAL

Uitgebloeide zonnebloemvelden

flankeren de wegen naar een

kathedraal in de herfst,

glasramen kleuren de gebeden

in hun geheugen. Heiligen grijnzen

hen toe, hun versteende gezichten

pokdalig en verminkt door zure regen.

(F.A.Brocatus - ongepubliceerd )

DE EXTASE VAN M.M.

Zoals het van duiven in dakgoten is,

aangeraakt door strijklicht trager zo

schuiven haar ogen naar de kamer

waar hij zijn dolk in het tafelblad

heeft geplant. Zijn nevelkille ogen verkrampen

in haar schoot. Steeds weer hoe hij in haar haakt:

hoe korrelig zijn aarde in haar melkwitte vijver.

(F.A.Brocatus - ongepubliceerd - vrij naar: De extase van Maria Magadalena - 1620-25/1630-35 - Artemisia Gentileschi)