EEN BEGIN

In haar lakenwitte winter sneeuwde ik in

terwijl zij mij met behoedzame vingers

het smelten leerde. Ik gaf haar de woorden

glas en water en volgde haar handen

die bloemen herschikten. Ik vertelde haar wat

mijn nieuwe wachtwoord was. Ze glimlachte

toen ik zei dat het uit een traag dier,

een schuilplaats en daartussen

een getal, bestond.

Zij vroeg mij in welke maand de meeste beloftes

verloren gingen, ik antwoordde dat in januari

vele onverwachte reizen begonnen.

(F.A.Brocatus - ongepubliceerd - jaarwisseling 2017 / 2018)

NAVIGEREN

voor Frans August Brocatus, 60

Waren wij wild, ooit, in Parijs,

voor ivoren weemoed ons

kalmte inzong, beelden van

een brood, een roos influisterde.

Bittere rijst leggen we naast ons

neer en omdat blauw aan wenen

grenst, soms, verworden wij tot

ruiters en monniken in alle talen.

Laat ons navigeren, onze

kleinste daden bezweren.

Niets, maar dan ook niets

is tevergeefs.

(Roger Nupie - uit: Liber Amicorum tgv de 60e verjaardag van F.A.Brocatus - Demer Uitgeverij Leusden 2017)

MARE

Vlees heet zijn schat in het net,

noem zijn hier-en-nu het vuur,

zijn zeil dat licht vangt huid,

jaloersmakend, zo bloedt dit,

zozeer onder rozen de roos.

Roosvliedend, rooszoekend,

vuurbestookt, in strikken gelokt,

thuis waar hij woont in zijn huid,

raakt vlees zijn steen tot hij glimt, 

is hij heet op haar bloed.

Hij heeft een pact met het vuur,

bloed schiet door het hart, 

zijn roos in dansende omtrek,

om het vlees te ontsluiten

overschrijft hij de huid die hem duidt.

(Y.Né - uit: Liber Amicorum tgv de 60e verjaardag van F.A.Brocatus - Demer Uitgeverij Leusden 2017)

IL CAVALLO DI BARTOLOMEO COLLEONI

voor Frans August Brocatus

Iemand steekt een spatel in mijn liezen.

Ik verzak, hij begint opnieuw, opdracht

die hem een dwanggedachte werd,

en zet een condottiero van haat op mij,

versterkt flanken waar hij verzaakt,

en spuugt en briest en slaat als de man

in wie hij zich 's nachts ontlaadt.

De hand van de meester is vaster

dan de greep van de soldaat.

Hij polijst m'n ogen, streelt, blaast ze open.

Ik zie: zijn trotse lach, het scharlaken

van onze stad, de bezoekers uit het noorden.

Ik voel: het bit, het schrijnen, de zwakke plek

maar steiger, galoppeer door de dromen van hen

die in ons bronzen verbond hun ideaal wensen

waar het hen ontbreekt aan visie en durf. In liefde.

(Albert Hagenaars - uit: Liber Amicorum tgv de 60e verjaardag van F.A.Brocatus - Demer Uitgeverij Leusden 2017. Eerder gepubliceerd in " Drijfjacht - De ongebundelde gedichten (2005) A.Hagenaars)