RUST
In doorschijnende, zelfklevende
plastiekfolie pakt hij de overdaad
aan woorden, kreten en zinnen in.
Zijn wijsvinger op zijn gesloten
lippen wijst naar het hemelsblauw
waarin wolken vermenigvuldigen.
Robuuste bomen liggen aan zijn
voeten, een meanderende rivier
oefent in traagheid. Uit het riet
vliegt een blauwe reiger op. Zijn
wenkbrauwen worden zwaluwen.
Er is niemand die spreekt ook
hij niet, zelfs niet in zichzelf.
(F.A. Brocatus – ongepubliceerd
t.g.v. Wereldautismedag 02/04/2026)